:: Strona Główna ::

Tempus fugit
Kościół Katolicki Świat
Kościół Katolicki Polska
Myśli zebrane

:: Dobry Pasterz Dodano:  21-04-2013
:: Wielki Czwartek Dodano:  28-03-2013
:: Błogosławiony, kto zaufał Panu! Dodano:  28-02-2013
:: Czy Ty jesteś królem? Dodano:  25-11-2012
:: strzeżcie się uczonych w Piśmie... Dodano:  11-11-2012
:: Słuchaj... Dodano:  30-08-2012
:: Wakacje Dodano:  10-07-2012
Online
Obecnie jest 2 gości i 0 użytkowników online.

Możesz zalogować się lub zarejestrować nowe konto.
Jan Paweł II
:: piątek, 25 stycznia 2008 - 14:41
Strona gotowa do druku
Być człowiekiem sumienia, to znaczy przede wszystkim w każdej sytuacji swojego sumienia słuchać i jego głosu w sobie nie zagłuszać, choć jest on nieraz trudny i wymagający; to znaczy angażować się w dobro i pomnażać je w sobie i wokół siebie, a także nie godzić się nigdy na zło
Jan Paweł II, Skoczów 1995
Wadowice – lata 1920-1938: „Bo tu wszystko się zaczęło”

18 maja 1920r. Karol Józef Wojtyła przyszedł na świat około godziny 18 w domu pod numerem 2 przy wadowickim Rynku. Był drugim synem Karola i Emilii z Kaczorowskich. Rodzina matki, o czym przypomniano przy okazji pielgrzymki Jana Pawła II w 2001r. do Lwowa i Kijowa, pochodziła z ziem o mieszano polsko-ukraińskiej ludności koło Szczebrzeszyna. Natomiast gniazdem rodzinnym Wojtyłów była wieś Szaniec niedaleko Wadowic. Karol Wojtyła senior służył w stopniu porucznika w Powiatowej Komendzie Uzupełnień. Przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości służył w wojsku austriackim.
20 czerwca 1920r. Karol został ochrzczony w katolickim kościele parafialnym przy wadowickim Rynku Głównym.
1920-1926 Gdy Karol miał 4 lata, jego starszy o 14 lat brat, Edmund, wyjechał do Krakowa, aby rozpocząć studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Równocześnie zaczął się pogarszać stan zdrowia matki, Emilii. Dlatego mały Karolek zaczął regularnie (zwłaszcza latem) uczęszczać do ochronki Sióstr Nazaretanek. W 1998r. papież powiedział: „Dobrze zapamiętałem Nazaret, siostry i tę ochronkę. To jedno ze wspomnień, które najdłużej mi zostało w pamięci z pierwszych lat mojego życia”.
1926-1938, 15 września 1926r. Karol rozpoczął naukę w czteroletniej, męskiej Szkole Powszechnej. Klasy liczyły przeciętnie 60 uczniów.
13 kwietnia 1929r. Miesiąc przed I Komunią Świętą Karola, zmarła w wyniku choroby krążenia jego matka. Miała 45 lat. Wkrótce po pogrzebie Karol Wojtyła senior zabrał syna po raz pierwszy do sanktuarium maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej. Do tego miejsca przyszły papież wracał wielokrotnie przez całe życie, po raz ostatni w 2002r. podczas obchodów 400-lecia sanktuarium.
Po ukończeniu z bardzo dobrymi wynikami pierwszego etapu swojej edukacji, Karol kontynował naukę w I Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Kładziono tam szczególny nacisk na łacinę i grekę, na które było przeznaczone dwa razy tyle godzin co na język polski. W okresie gimnazjalnym objawił się talent aktorski i pisarski Karola wynikający z jego zamiłowania do poezji. Jako wzorowemu uczniowi i lubianemu powszechnie koledze, powierzano mu funkcje sołtysa klasy i dwukrotnie stanowisko prezesa Solidacji Mariańskiej uczniów Gimnazjum im. Wadowity.
5 grudnia 1932r. Zmarł w wieku 26 lat Edmund, który zaraził się szkarlatyną od pacjentki. Śmierć jedynego brata była dla Karola wielkim ciosem. Oparcie stanowił dla niego ojciec, którego pobożność wywarła wielki wpływ na kształtowanie osobowości syna. Jan Paweł II opisał ten wpływ m.in. w książce „Dar i tajemnica”: „...ten przykład mojego ojca był jakimś pierwszym domowym seminarium.”
Wiosna 1935r. Karol uniknął śmierci w wypadku, który zdarzył się w jadłodajni, gdzie się stołował. Syn właścicielki wymierzył w Karola dla żartu pistolet, który niestety wypalił... Kula minęła minimalnie głowę Karola.

Kraków – lata 1938-1978

1938-1941 W sierpniu 1938 Karol przeprowadził się wraz z ojcem z Wadowic do Krakowa, aby tam rozpocząć studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zamieszkali w dwupokojowej suterenie domu rodziny matki Karola. Równocześnie ze studiami uczył się on dodatkowo języka staro-cerkiewno-słowiańskiego, niemieckiego i francuskiego. Już w październiku 1938 miał miejsce pierwszy publiczny debiut poetycki przyszłego papieża podczas wieczorku literackiego. We wrześniu 1939 Karol uciekał z ojcem przed Niemcami na wschód. Po dojściu do Sanu zostali zmuszeni do powrotu z powodu nadciągającej na Polskę od wschodu Armii Czerwonej i złego stanu zdrowia ojca. Wobec likwidacji przez nazistów szkolnictwa wyższego i niższego w Generalnym Gubernatorswie, Karol podlegał obowiązkowi pracy. Na utrzymanie siebie i ojca zarabiał początkowo jako goniec sklepowy w firmie swojego ojca chrzestnego, szwagra matki. Od września 1940r. pracował fizycznie w kamieniołomach fabryki sody kaustycznej Solway, a rok później został przeniesiony do nie mniej wyczerpującej pracy w tzw. oczyszczalni w Borku Fałęckim. Równocześnie Karol należał do kręgu teatralnego Tadeusza Kudlińskiego, współtworzył Teatr Rapsodyczny, którego pierwsza premiera odbyła się 1 XI 1941. Rozwijała się także własna twórczość Wojtyły. 18 II 1941 zmarł Karol Wojtyła senior. Syn długo nie mógł pogodzić się z jego odejściem i z faktem, że nie był przy ojcu w chwili śmierci: „Nie było mnie przy śmierci matki, nie było mnie przy śmierci brata, nie było mnie przy śmierci ojca.”
1942-1945 W październiku Wojtyła podjął decyzję o wstąpieniu do działającego konspiracji Seminarium Duchownego - Wydziału Teologicznego UJ. Nadal pracował w Solwayu. Początkowo zastanawiał się nad wstąpieniem do zakonu Karmelitów Bosych. Te rozterki ostatecznie pomógł mu rozstrzygnąć książę Metropolita Adam Sapieha, który cały czas czuwał nad alumnami w seminarium. W lutym 1944r. Karol został poważnie ranny w wyniku potrącenia przez ciężarówkę i spędził 2 tygodnie w klinice chirurgicznej. W 1945r. Wojtyła został na IV roku studiów młodszym asystentem przy seminariach Wydziału Teologicznego. Ostatnie egzaminy związane ze swoimi studiami zdał w 1946r. w większości celująco.
1946-1948 Przyszły papież otrzymał święcenia kapłańskie z rąk księcia arcybiskupa Sapiehy 1 XI 1946r. w kaplicy w pałacu przy ulicy Franciszkańskiej. 15. listopada młody ksiądz Wojtyła wyruszył do Rzymu, aby przez następne 2 lata kontynuować studia teologiczne na Papieskim Uniwersytecie im. św. Tomasza z Akwinu, zwanym Angelicum. W czerwcu 1948r. Karol obronił swoją pracę doktorancką, uzyskując maksymalną ilość punktów. Praca nie została jednak formalnie uznana przez Angelicum, gdyż doktoranta nie było stać na wydanie jej drukiem, co stanowiło konieczny warunek. Stało się to dopiero po wyborze Wojtyły na papieża.
1949-1957 Po powrocie do Polski przyszły papież objął posadę wikarego wikarego Niegowici pod Krakowem. W listopadzie 1948r. otrzymał dyplom magistra teologii UJ, a już miesiąc później przyznano mu tytuł doktora teologii na podstawie jego rozprawy „Doktryna wiary u św. Jana od Krzyża”. Po roku w Niegowici ksiądz Wojtyła został przeniesiony do parafii św. Floriana, która była centrum duszpasterstwa akademickiego akademickiego Krakowie. Ksiądz Karol, „wujek”, stał się przyjacielem i nauczycielem młodzieży: prowadził rekolekcje, wykłady i „duchową turystykę”. Pierwsza duża wyprawa z „rodzinką” odbyła się w sierpniu 1953r. w Bieszczadach – 2 tygodnie wędrówki z 20 kg plecakiem. Szlaki były często trudne, jak zauważył raz jeden z uczestników: „Jak kiedyś Wujek zostanie papieżem, to za takie wędrówki odpustów będzie udzielał.” Później były też spływy kajakowe, pielgrzymki rowerowe do Częstochowy. Zimą 1953r. Rada Wydziału Teologicznego UJ zaaprobowała rozprawę habilitacyjną księdza doktora Wojtyły. Od 1954r. przyszły papież prowadził wykłady z etyki na KUL, a w 1956r. otrzymał tam stały etat. Był wśród studentów niezwykle lubianym wykładowcą. Nie zaniedbywał również swojej twórczości literackiej.
1958-1963 W lipcu 1958r. ksiądz Wojtyła został mianowany przez papieża Piusa XII biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej, stając się w wieku 38 lat najmłodszym członkiem episkopatu Polski. Wiadomość o nominacji zastała go podczas spływu kajakowego na Mazurach. Mimo nowych obowiązków i intensywnej działalności naukowej, nie zrezygnował z kontaktów z młodzieżą i wspólnych wycieczek. Od 1960r. walczył o pozwolenie na budowę kościoła w robotniczej Nowej Hucie, która miała pozostać w założeniu władz miejscem wyłącznie ich indoktrynującego wpływu. Od 1962r. przez rok biskup Wojtyła uczestniczył wraz z delegacją polskiego episkopatu w sesjach Soboru Watykańskiego II. W grudniu 1963r. wziął udział w pielgrzymce do Ziemi Świętej, którą odwiedził po raz drugi jako papież w 2000 r.
1964-1978 30 grudnia 1963r. Paweł VI mianował Wojtyłę arcybiskupem metropolitą krakowskim. Dla „rodzinki” nadal jednak pozostał Wujkiem i towarzyszem wędrówek. Swoje nauczanie kierował zawsze do wszystkich grup społecznych: studentów, robotników i intelektualistów. Brał czynny udział w dalszych pracach soborowych, był członkiem podkomisji przygotowującej deklarację o Kościele w świecie współczesnym. W 1965r. arcybiskup Wojtyła podpisał Orędzie biskupów polskich do ich niemieckich braci w Chrystusowym urzędzie pasterskim, które było historycznym znakiem pokoju. 14 kwietnia 1966r. metropolita krakowski uczestniczył z prymasem Wyszyńskim i całym polskim Kościołem w centralnych obchodach Tysiąclecia Chrztu w Gnieźnie. Wojtyła brał także udział w milenijnych uroczystościach na Jasnej Górze. 29 maja 1967 papież Paweł VI powołał arcybiskupa Wojtyłę do godności kardynalskiej. W drodze powrotnej ze zgromadzenia kardynałów w Rzymie Wojtyła odwiedza Austrię. Obowiązki kardynalskie wiązały się z częstszymi podróżami do Rzymu. Wojtyła był zawsze aktywny w różnych pracach związanych z zagadnieniami nowej ewangelizacji posoborowej. Jednocześnie kardynał nie zaniedbywał pracy duszpasterskiej w swojej archidiecezji, ani też działalności naukowej, która skupiała się wokół zagadnień teologicznych i filozoficznych. Nadal też tworzył i publikował poezję. Często protestował przeciwko różnym formom nacisku władz PRL na Kościół. Wakacje Wojtyła zawsze spędzał z „rodzinką”: na kajakach, w górach, zimą na nartach. W październiku 1967r. metropolita krakowski poświęca rozpoczynającą się po 10 latach jego starań budowę pierwszego kościoła w Nowej Hucie. Wojtyła każdego roku odprawiał tam pasterkę. W 1969r. przyszły papież spędził miesiąc w Kanadzie i USA, korzystając z zaproszenia polonii. W ciągu 2 tygodni odwiedził wraz z księżmi F. Macharskim i St. Dziwiszem 14 miast w USA. W czerwcu 1971r. władza po raz pierwszy od 1939r. pozwoliła, aby kardynał mógł poprowadzić procesję Bożego Ciała poza murami Wawelu. W 1973r. metropolita krakowski udał się na XL Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny do Australii, odwiedził także Filipiny i Nową Gwineę. W latach 70-tych kardynał Wojtyła był kilkakrotnie goszczony w różnych krajach Europy, USA. 2 października 1978r. kardynał Wojtyła wyjechał z prymasem Wyszyńskim na konklawe po śmierci Jana Pawła I, zwanego „Papieżem Uśmiechu”, który zmarł po miesiącu swojej papieskiej posługi.



Watykan – lata 1978-2005: „Totus tuus”

16 X 1978 „Wezwali go z dalekiego kraju...” O godz.18 kardynał Felicji ogłosił światu wybór kardynała Wojtyły na następcę św. Piotra. Uważa się, że pierwszy rok papieża Polaka na Stolicy Piętrowej był czasem przełomowym w dziejach Kościoła. Związane to było z nowym sposobem sprawowania przez niego posługi, częstym wyjeżdżaniem z Watykanu i otwieraniem się na cały świat. Jan Paweł II od początku pontyfikatu zaznaczył wszystkie elementy swojego nauczania, które rozwijał przez niemal 26 lat. Podczas mszy św. inaugurującej pontyfikat świat usłyszał: „Nie lękajcie się Otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi!
Jego zbawczej władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych, systemów politycznych, kierunków cywilizacyjnych. Nie lękajcie się! Chrystus wie, co nosi w swoim wnętrzu człowiek. On jeden.” Celem pierwszej ze 104 pielgrzymek zagranicznych pielgrzymek Ojca Świętego były Dominikana, Meksyk i Wyspy Bahama. Papież podkreślał, że Kościół troszczy się o Amerykę Łacińską, którą zamieszkuje największa liczba katolików na świecie, oraz dostrzega problemy najbiedniejszych i niesprawiedliwość społeczną. Jan Paweł II zawsze o tym przypominał podczas licznych pielgrzymek do Ameryki Południowej i Afryki, odwiedzając fawele, chorych. Pragnął, aby Kościół mógł współistnieć w zgodzie z tradycją tych narodów. Przeprosił też za krzywdy, które spotkały ludność rdzenną ze strony europejskich przybyszów. Ojciec Święty podróżował także wiele po Włoszech i jako biskup Rzymu wizytował swoje parafie, czego nie czynili poprzedni papieże. Wkrótce najwięksi politycy świata uznali jego autorytet, wielu z nich zabiegało o audiencję u papieża. Jan Paweł II był pierwszym w historii następcą św. Piotra, który odwiedził synagogę. Miało to miejsce 13 kwietnia 1986r. w Rzymie. Najbardziej dramatycznym wydarzeniem pontyfikatu był zamach na życie papieża 13 maja 1981 r. podczas cotygodniowej, środowej audiencji generalnej na Placu Św. Piotra. Kula Turka Ali Agcy, o milimetry minęła aortę papieża.





Gdy Jan Paweł II odwiedził 2 lata później zamachowca w więzieniu ten wciąż zastanawiał się, jak to się stało, że papież uniknął śmierci. Ojciec Święty przypisał swoje ocalenie Matce Boskiej Fatimskiej, gdyż zamach miał miejsce w rocznice jej objawienia trojgu pastuszków: „Inna ręka prowadziła kulę.” 10 dni po zamachu, umierający na raka prymas Wyszyński w ostatniej rozmowie telefonicznej z papieżem powiedział: „Łączy nas cierpienie... Między nami jest Matka Najświętsza. Cała nadzieja w Niej. Ojcze, całuję Twoje stopy. Błogosław mi.” Jan Paweł II przywrócił Polakom wiarę w ich narodową siłę. Rok po pierwszej pielgrzymce do ojczyzny powstała Solidarność. Papież odwiedził ojczyznę 8 razy.
Podczas swojej ostatniej, 104-tej pielgrzymki, do francuskiego sanktuarium maryjnego w Lourdes Jan Paweł II powiedział: „Klękając tutaj ze wzruszeniem odczuwam, że dotarłem do kresu mej pielgrzymki.”





Wielkanoc 2005r. Ojciec Święty przeżywał z nami głównie za pośrednictwem telewizji. Podczas wielkopiątkowej Drogi Krzyżowej świat widział od tyłu pochyloną sylwetkę papieża, który pokłutymi od kroplówki rękami obejmował krzyż. A słowa modlitwy przygotowanej na tę Drogę Krzyżową przez kardynała Ratzingera brzmiały: „Panie, dopomóż nam wejść na drogę krzyża całymi Sobą i na zawsze pozostać na Twej drodze”.
27 marca widzieliśmy cierpiącego papieża, który mimo podjętego wysiłku nie mógł wypowiedzieć błogosławieństwa „Urbi et Orbi”. Ostatni raz z okna swojego domu na ziemi Jan Paweł II pobłogosławił wiernych 30 marca 2005r.Następnego dnia nastąpił wzrost gorączki w wyniku infekcji dróg moczowych, postępowała niewydolność krążeniowa i oddechowa. Świat czuwał przy nim, za co podziękował nam dzień przed śmiercią słowami:
„Szukałem was, teraz przyszliście do mnie i za to wam dziękuję”
2 kwietnia 2005r. o godzinie 21.37 Jan Paweł II odszedł do wieczności. W największej w historii uroczystości pogrzebowej wzięło udział 5 mln pielgrzymów, ponad 70 prezydentów i premierów, królowie i książęta, delegacje wszystkich wyznań chrześcijańskich, żydzi, muzułmanie i przedstawiciele innych religii.
Ciało Papieża spoczęło w krypcie pod Bazyliką św. Piotra w sąsiedztwie Grobu św. Piotra.
Najlepiej nasze uczucia wyraziły słowa homilii kardynała Ratzingera: „Nasz umiłowany Papież stoi obecnie w oknie domu Ojca, spogląda na nas i nam błogosławi. Tak, błogosław nam, Ojcze Święty”.





Proces beatyfikacyjny Jana Pawła II

Data ogłoszenia procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II ma znaczenie symboliczne. Dokładnie 13 maja 1917 roku miały miejsce słynne Objawienia Fatimskie, 13 maja 1981 roku dokonano zamachu na Jana Pawła II i również 13 maja 2005 papież Benedykt XVI zezwolił na natychmiastowe rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II, udzielając dyspensy od pięcioletniego okresu oczekiwania od śmierci kandydata, jaki jest wymagany przez prawo kanoniczne. Jan Paweł II postąpił podobnie z Matką Teresą, której proces beatyfikacyjny rozpoczął się rok po jej śmierci, w 1997 roku.





Od momentu zezwolenia na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Janowi Pawłowi II przysługuje tytuł Sługi Bożego. Beatyfikacja papieża Jana Pawła II jest pierwszym krokiem do jego kanonizacji, czyli uznania go za świętego w kościele katolickim. Aby uznać osobę za beatyfikowaną, należy udowodnić jeden cud, który miał miejsce po jej śmierci - aby uznać ją świętą, potrzebny jest kolejny udowodniony cud. Różnica między osobą beatyfikowaną a świętą polega na tym, że uznając osobę za beatyfikowaną Kościół potwierdza to, że jest ona już w niebie i wierni mogą jej oddawać hołd i honor. Jedyna różnica występuje wyłącznie w tym, gdzie oddawana jest cześć błogosławionemu i świętemu. Beatyfikowana osoba jest czczona lokalnie (papież Jan Paweł II mógłby być zatem po beatyfikacji czczony głównie w Polsce i w Watykanie), jeśli jednak jej cześć się rozrasta, a heroiczność jej cnót potwierdzona jest przez kolejny cud osoba zostaje uznana za świętą. Święty zostaje wpisany do ksiąg świętych na całym świecie i jest czczony w całym Kościele Powszechnym. Proces beatyfikacyjny może trwać od kilku lat (nawet jednego roku), aż do kilkunastu lat.






Formalnie proces beatyfikacyjny Jana Pawła II rozpoczął się 28 czerwca 2005 r., kiedy zaprzysiężeni zostali członkowie trybunału beatyfikacyjnego. Camilllo Ruini, wikariusz papieski dla diecezji rzymskiej został odpowiedzialny za proces beatyfikacyjny. Postulatorem procesu został polski ksiądz Sławomir Oder. Zadaniem księdza Odera jest dowiedzenie świętości Jana Pawła II przed trybunałem beatyfikacyjnym. Musi on zdobyć świadectwa dotyczące różnych etapów życia Karola Wojtyły – z okresu młodzieńczego, seminaryjnego, pracy kapłańskiej. Będzie musiał poszukać również świadków z okresu papieskiego. Ksiądz Oder musi potwierdzić wiarygodność co najmniej jednego cudu dokonanego za wstawiennictwem Jana Pawła II.

Pamiętajmy, że już po śmierci papieża, głównie w czasie jego pogrzebu, tłumy zgromadzone na placu świętego Piotra skandowały „Subito santo” - „Święty, święty! i Święty natychmiast!”.
Kilka dni przed uroczystym otwarciem procesu została uruchomiona oficjalna strona internetowa www.vicariatusurbis.org/Beatificazione/, zawierająca wszystkie najnowsze informacje o toczącym się procesie beatyfikacyjnym. Już w pierwszym tygodniu funkcjonowania stronę odwiedziło ponad 67 000 osób ze 147 krajów! Na stronie można znaleźć teksty modlitw, biografię Ojca Świętego oraz informacje o możliwościach składania ofiar na potrzeby procesu beatyfikacyjnego.





Ciekawostki:

- Jan Paweł II uznawany był za najlepiej ubierającego się papieża w dziejach historii Kościoła.
- Papież bardzo lubił podróżować samolotami, zawsze zajmował miejsce przy oknie, nad którym wisiał krzyż, do czasu dobrego stanu zdrowia każdą pielgrzymkę zaczynał od ucałowania ziemi, do której podróżował. Nie miał jednak swojego samolotu. Latał maszynami firmy Alitalia, wracał zaś maszynami państwa, do którego podróżował. Zawsze miał ze sobą pojemnik ze swoją własną krwią, miał bowiem bardzo rzadką grupę. Lekarze obawiali się również zagranicznych banków krwi w razie jakiegokolwiek wypadku.
- Jan Paweł II nie był wybredny, do Jego ulubionych potraw zaliczały się przede wszystkim polskie specjały, lubił jajecznicę, ziemniaki ze zsiadłym mlekiem, zupę jarzynową, karpia po żydowsku, cielęcinę. Ogólnie przyzwyczajony był do skromnego jedzenia, dlatego kucharzy watykańskich bardzo zdziwiło Jego zadowolenie z choćby najprostszych potraw. Ojciec Święty przepadał za słodyczami, w szczególności za szarlotką, sernikiem i sławnymi kremówkami. Ostatnim posiłkiem spożywanym przez Papieża był posiłek wegetariański.
- Do wszystkich potraw Papież pił białe, ale nietypowo rozcieńczone wino. Wlewał bowiem wino do kieliszka z wodą.
- Największą sportową miłością Papieża było niezaprzeczalnie narciarstwo. W czasach swego pontyfikatu wyprawiał się na narty m. in. z ówczesnym prezydentem Włoch. Przez Francuzów nazywany był Jean- Paul- ski. Oprócz tego Ojciec Św. był także zapalonym kibicem piłkarskim. Gościł u siebie m. in. brazylijską gwiazdę piłki nożnej- Ronalda. Za swój wkład w życie sportu Papież dostał złoty medal Orderu Olimpijskiego (jako pierwszy papież w historii).
- Jan Paweł II był pierwszym papieżem, który zrezygnował z przywileju bycia noszonym na lektyce. Polak postanowił jak najwięcej chodzić pieszo, często nawet wymykał się z pokoju, aby w spokoju poobserwować naturę.
- Najbliższą osobą, która pomagała Papieżowi był biskup Dziwisz. Najbardziej zaangażowanym zaś lokajem zajmującym się m. in. garderobą i komputerem był Angelo Gugel. Innymi ważnymi pomocnikami Ojca Św. byli: Guido Gusso i Giampaolo Gusso.
- Można rzec, że Jan Paweł II był poliglotą. Oprócz języka ojczystego biegle posługiwał się w mowie i piśmie: angielskim, niemieckim, francuskim, hiszpańskim, włoskim, łacińskim oraz rosyjskim.
- Papież zawsze widział o najważniejszych wydarzeniach na świecie. Bowiem codziennie punktualnie o 10 rano dostawał ok. 20-stronnicowy skrót wydarzeń dnia, który przygotowywał dla Niego zespół księży z watykańskiego Sekretariatu Stanu.
- Był jedynym papieżem czytającym bez okularów i pierwszym noszącym na ręce zegarek.

Zobacz także: Nauczanie Jana Pawła II
:: opublikował: admin :: artykuł przeczytało dotąd: 13872 osób
Zaloguj się aby dodawać komentarze. rejestruj/zaloguj