:: Strona Główna ::

Tempus fugit
Kościół Katolicki Świat
Kościół Katolicki Polska
Myśli zebrane

:: Dobry Pasterz Dodano:  21-04-2013
:: Wielki Czwartek Dodano:  28-03-2013
:: Błogosławiony, kto zaufał Panu! Dodano:  28-02-2013
:: Czy Ty jesteś królem? Dodano:  25-11-2012
:: strzeżcie się uczonych w Piśmie... Dodano:  11-11-2012
:: Słuchaj... Dodano:  30-08-2012
:: Wakacje Dodano:  10-07-2012
Online
Obecnie jest 3 gości i 0 użytkowników online.

Możesz zalogować się lub zarejestrować nowe konto.
Benedykt XVI
:: piątek, 25 stycznia 2008 - 14:11
Strona gotowa do druku
„Wiara, która jest świadoma miłości Boga objawionej w przebitym sercu Jezusa na krzyżu, ze swej strony prowokuje miłość. Jest ona światłem — w gruncie rzeczy jedynym — które zawsze na nowo rozprasza mroki ciemnego świata i daje nam odwagę do życia i działania.”
Joseph Ratiznger urodził się 16 kwietnia 1927 w Marktl am Inn w południowej Bawarii, niedaleko granicy z Austrią. Był drugim synem miejscowego policjanta. Dzieciństwo i wczesną młodość przyszły papież spędził w miejscowości Traunstein. Już jako mały chłopiec marzył o zostaniu kardynałem. W wieku 14 lat został przymusowo wcielony do Hitlerjugend, a w roku 1944 do Wermachtu. Wraz z końcem wojny trafił do obozu jenieckiego. Po zwolnieniu rozpoczął studia w seminarium archidiecezjalnym metropolii monachijsko-fryzygijskiej. 29 czerwca 1951 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk kardynała Michaela von Faulhabera. W roku 1953 obronił doktorat z teologii (praca pt „Lud Boży w nauce św. Augustyna o Kościele”).
Cztery lata później uzyskał habilitację przedstawiając rozprawę „Teologia dziejów u św. Bonawentury”. W latach 1957-1959 pracował jako pomocnik biskupa Freisingu. W roku 1959 został profesorem zwyczajnym teologii dogmatycznej na Uniwersytecie w Bonn, następnie w Münster (1963-1966), Tybindze (1966-1969) oraz Ratyzbonie (od 1969). W roku 1962 Joseph Ratzinger towarzyszył jako ekspert kolońskiemu kardynałowi Jozefowi Frings podczas Soboru Watykańskiego. Krótko przed jego zakończeniem został powołany na oficjalnego teologa soborowego.
W marcu 1977 został mianowany arcybiskupem, zaś trzy miesiące później kardynałem (w wieku zaledwie 50 lat). 25 listopada 1981 papież Jan Paweł II nominał kardynała Ratzingera na prefekta Kongregacji ds. Nauki Wiary W latach 1982-2002 pełnił wiele ważnych funkcji w Kurii Rzymskiej: przewodniczącego Międzynarodowej Komisji Teologicznej, przewodniczącego Papieskiej Komisji Biblijnej, radcy Drugiej Sekcji Sekretariatu Stanu, członka Kongregacji dla Kościołów Wschodnich, członka Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, członka Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów, członka Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego, członka Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan, członka Papieskiej Rady ds. Kultury oraz członka Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej. W 2002 został wybrany dziekanem Kolegium Kardynalskiego. 19. kwietnia 2005 został wybrany papieżem i przyjął imię Benedykta XVI. Za swoją dewizę wybrał „Współpracownicy prawdy”.





Konklawe

Dokładny przebieg konklawe określa dokument Universi Dominici Gregis z roku 1996. Przed konklawe zwoływana jest kongregacja ogólna kardynałów, do której zadań należy ustalenie dat pogrzebu zmarłego papieża oraz rozpoczęcia konklawe. Po śmierci Jana Pawła II kongregacja zebrała się po raz pierwszy 4. kwietnia 2005, po raz ostatni 12 dni później. Zgodnie z konstytucją o wakacie w Stolicy Apostolskiej i wyborze Biskupa Rzymskiego kardynałowie obradowali codziennie.
Spotkaniom przewodniczył dziekan kolegium kardynalskiego, którym do chwili wyboru na Stolicę Piotrową był kardynał Joseph Ratzinger. Każdy z kardynałów złożył przysięgę, że wszystko, co zostanie powiedziane podczas kongregacji zostanie zachowane w tajemnicy. Przed konklawe powołano także kongregację partykularną, składającą się z kardynała kamerlinga Eduarda Martíneza Somalo oraz trzech wybranych losowo hierarchów poniżej 80. roku życia. Kongregacja ta miała za zadanie pilnować porządku i zachowania reguł podczas konklawe.
Po raz pierwszy kardynałowie zebrali się na konklawe 18. kwietnia 2005. Rozpoczęło się ono wejściem 115 kardynałów do Kaplicy Sykstyńskiej, a następnie złożeniem przysięgi, po czym papieski mistrz ceremonii abp Piero Marini wypowiedział słowa Extra omnes (nikt więcej), oznaczające, że wszyscy nieuprawnieni muszą opuścić kaplicę. Mistrz ceremonii i wskazany przez kardynałów na kongregacji ogólnej duchowny wygłosili homilie do członków konklawe. Następnie także oni opuścili Kaplicę Sykstyńską, a dziekan kolegium otworzył konklawe. W wyborze papieża biorą udział wyłącznie ci z kardynałów, którzy nie przekroczyli 80. roku życia. Podczas pierwszego etapu głosowania (praescrutinum) kardynałowie otrzymali karty do głosowania, na które wpisali tylko jedno nazwisko. Karty wrzucono do urny, a trzech losowo wybranych kardynałów zliczało głosy: dwóch pierwszych skrutatorów odginało karty i notowało nazwiska, trzeci odczytał je na głos. W pierwszym głosowaniu nikt nie zdobył 2/3 głosów. Karty do głosowania spalono wraz z notatkami kardynałów, a z komina uniósł się czarny dym. Kolejne głosowanie odbyło się po południu. Również ono nie wyłoniło papieża. A także kolejne drugiego dnia rano. Jeśli po upływie trzech dni kardynałom nie udałoby się wybrać papieża, to wówczas zarządzona zostałaby jednodniowa przerwa na modlitwę. Jednak wybór kardynała Josepha Ratzingera nastąpił już drugiego dnia konklawe podczas czwartego głosowania. Po dokonaniu wyboru do Kaplicy przywołani zostali: sekretarz kolegium oraz mistrz ceremonii. Kardynałowi Josephowi Ratzingerowi zadano pytanie, czy przyjmuje wybór. Kardynał odpowiedział accepto w tym momencie stał się automatycznie papieżem. Joseph Ratzinger zapytany o imię, jakie przybierze, odpowiedział: Benedykt XVI.
Nowy papież założył białą sutannę w Kaplicy Paulińskiej, a z komina uniósł się biały dym, oznajmiający zakończenie konklawe. Po raz pierwszy rozległo się także bicie w dzwony.

Benedykt XVI tak uzasadnia wybór swojego imienia

Drodzy bracia i siostry!
Cieszę się, że mogę was przyjąć i serdecznie pozdrawiam tych, którzy są tu obecni, jak również tych, którzy towarzyszą nam za pośrednictwem radia i telewizji. Jak już powiedziałem w czasie pierwszego spotkania z Księżmi Kardynałami właśnie w środę ubiegłego tygodnia w Kaplicy Sykstyńskiej, na początku mojej posługi Piotrowej doznaję w sercu sprzecznych uczuć: zdumienia i wdzięczności Bogu, który zaskoczył przede wszystkim mnie samego, powołując mnie na następcę apostoła Piotra; wewnętrznej bojaźni w obliczu ogromu zadania i odpowiedzialności, jakie mi powierzono. Spokój i radość przynosi mi jednak pewność pomocy Boga, Jego Najświętszej Matki, Maryi Panny i świętych Opiekunów; wsparciem jest dla mnie też duchowa bliskość Ludu Bożego, którego, jak miałem okazję powtórzyć to w ubiegłą niedzielę, stale proszę, by towarzyszył mi usilną modlitwą.
Po pobożnym odejściu mego czcigodnego poprzednika Jana Pawła II wznawiamy dzisiaj tradycyjne środowe audiencje ogólne. W czasie tego pierwszego spotkania chciałbym przede wszystkim zatrzymać się nad imieniem, które wybrałem, zostając Biskupem Rzymu i powszechnym Pasterzem Kościoła. Postanowiłem nazwać się Benedyktem XVI, aby symbolicznie nawiązać do czcigodnego Papieża Benedykta XV, który przewodził Kościołowi w burzliwym okresie pierwszego konfliktu światowego. Był odważnym i autentycznym prorokiem pokoju i z niezmordowaną śmiałością zabiegał najpierw o to, aby uniknąć dramatu wojny, a następnie o ograniczenie jego tragicznych skutków. Za jego przykładem pragnę oddać swoją posługę na służbę pojednania i zgody między ludźmi i narodami, jestem bowiem głęboko przekonany, że wielkie dobro pokoju to nade wszystko dar Boży, kruchy i cenny, który trzeba wymodlić, chronić i budować dzień po dniu przy poparciu wszystkich.
Imię Benedykt przywołuje również niezwykłą postać wielkiego "Patriarchy monastycyzmu zachodniego", świętego Benedykta z Nursji, współpatrona Europy wraz ze świętymi Cyrylem i Metodym. Postępująca ekspansja założonego przezeń zakonu benedyktyńskiego wywarła ogromny wpływ na szerzenie się chrześcijaństwa na całym kontynencie. Dlatego święty Benedykt czczony jest bardzo w Niemczech, a szczególnie w Bawarii, mojej ojczystej ziemi; stanowi podstawowy punkt odniesienia dla sprawy jedności Europy i przemożne przypomnienie o niezbywalnych korzeniach jej kultury i cywilizacji.
Znamy zalecenie, jakie ten Ojciec monastycyzmu zachodniego pozostawił mnichom w swej Regule: "Niczego bezwzględnie nie stawiać nad Chrystusa" (Reguła 72,11; por. 4,21). Na początku mojej posługi Następcy Piotra proszę św. Benedykta, by pomógł nam zachować centralne miejsce Chrystusa w naszym życiu. Niech zawsze będzie On na pierwszym miejscu w naszych myślach i w każdym naszym działaniu!
Z serdeczną myślą powracam do mego czcigodnego poprzednika Jana Pawła II, któremu zawdzięczamy nadzwyczajne dziedzictwo duchowe. "Nasze wspólnoty chrześcijańskie - pisał on w Liście Apostolskim "Novo millennio ineunte" - winny stawać się prawdziwymi szkołami modlitwy, w których spotkanie z Jezusem nie polega jedynie na błaganiu Go o pomoc, ale wyraża się także przez dziękczynienie, chwałę, uwielbienie, kontemplację, słuchanie, żarliwość uczuć aż po prawdziwe «urzeczenie» serca" (n. 33). On sam wskazania te starał się wcielić w czyn, poświęcając katechezy w ostatnich czasach środowe komentowaniu Psalmów Liturgii Godzin i Nieszporów.
Podobnie jak on to uczynił na początku swego pontyfikatu, gdy kontynuował refleksje na temat cnót chrześcijańskich, zapoczątkowane przez swego Poprzednika (por. Insegnamenti di Giovanni Paolo II, I [1978], pp. 60-63), również ja zamierzam powrócić podczas najbliższych cotygodniowych spotkań do przygotowanych przez niego komentarzy do drugiej części Psalmów i Hymnów, składających się na Nieszpory. W przyszłą środę podejmę je w tym miejscu, w którym urwały się jego katechezy, podczas audiencji ogólnej z 26 stycznia.
Drodzy przyjaciele, raz jeszcze dziękuję wam za odwiedziny, dziękuję za miłość, jaką mnie otaczacie. Serdecznie odwzajemniam te uczucia specjalnym błogosławieństwem, którego udzielam wam tu obecnym, waszym najbliższym i wszystkim drogim wam osobom.



Dorobek naukowy

Joseph Ratzinger opublikował ponad 60 pozycji książkowych. Napisał kilkaset artykułów i rozpraw publikowanych w międzynarodowych czasopismach teologicznych i dziełach zbiorowych. Otrzymał 8 doktoratów honorowych: 1984 College of St. Thomas w St. Paul (Minnesota) 1985 Katolicki Uniwersytet w Eichstätt 1986 Papieski Uniwersytet Katolicki w Peru (Katolicki Uniwersytet w Limie) 1988 Katolicki Uniwersytet Lubelski 1998 Uniwersystet Navarra, Pampeluna 1999 Wolny Uniwersytet Maria SS. Assunta w Rzymie 2000 Papieski Fakultet Teologiczny we Wrocławiu

Wizyty kard. Ratzingera w Polsce
1980
wrzesień Auschwitz-Birkenau- odwiedziny w Muzeum Auschwitz-Birkenau 11. września Częstochowa - kardynał Ratzinger, jako arcybiskup Monachium, uczestniczył w pielgrzymce przedstawicieli Episkopatu Republiki Federalnej Niemiec do częstochowskiego sanktuarium.
1983
26 czerwca Góra św. Anny - przewodniczył pielgrzymce mężczyzn i młodzieńców i dziękował za obecność Jana Pawła w Sanktuarium Chorula - kardynał poświęcił kamień węgielny kościoła filialnego parafii Kąty Opolskie pw. Trójcy Świętej w Choruli.
1988
23. października Lublin - nadanie tytułu doktora honoris causa KUL w Lublinie 24. października Kalwaria Zebrzydowska - Kardynał odwiedził sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej
1999
kwiecień Kraków - na zaproszenie metropolity krakowskiego kardynał Ratzinger przyjechał do Krakowa jako prefekt Kongregacji Nauki Wiary. Wygłosił wówczas wykład o jedności wiary i wielości kultur.
2000
27 października Wrocław - nadanie tytułu doktora honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu 28. października Henryków - kardynał nałożył tuniki alumnom pierwszego roku Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu Opole - przyszły papież zaszczycił swą obecnością Wydział Teologiczny UO, uczestnicząc w inauguracji roku akademickiego. 29. października Oleśnica - spotkanie się z mieszkańcami Oleśnicy, w parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Oleśnicy - kard. Ratzinger wygłosił homilię oraz poświęcił figurę Chrystusa Króla Wszechświata; Wrocław - poświęcenie repliki rzeźby Chrystusa Króla Wszechświata, stojącej przy wrocławskiej katedrze.
2002
25 maja Radom - Uczestnictwo w uroczystości objęcia przez bpa Zygmunta Zimowskiego stanowiska ordynariusz diecezji radomskiej. Z rąk Kardynała biskup radomski otrzymał sakrę. 26. maja Częstochowa - Wspólna wizyta z bp. Zygmuntem Zimowskim z Radomia
2003
10-11. maja Szczepanów, Kraków - uroczystości z okazji 750. rocznicy kanonizacji św. Stanisława

Wizyta apostolska Benedykta XVI w Polsce

25 maja 2006 (czwartek)
Warszawa
* Lotnisko Okęcie - przylot Ojca Świętego
* Archikatedra św. Jana Chrzciciela – spotkanie z duchowieństwem
* Rezydencja Prymasa Polski
* Pałac Prezydencki – spotkanie z prezydentem Lechem Kaczyńskim
* Kościół luterański św. Trójcy – modlitwa ekumeniczna
26 maja 2006 (piątek)
Warszawa
* Plac Piłsudskiego – uroczysta Msza św.

Jasna Góra
* Modlitwa w kaplicy Cudownego Obrazu
* Spotkanie z zakonnikami, zakonnicami, seminarzystami oraz przedstawicielami ruchów katolickich i życia konsekrowanego.
* Nabożeństwo majowe
* Przejazd do Krakowa
27 maja 2006 (sobota)
Wadowice
* Nawiedzenie bazyliki pw. Niepokalanego Poczęcia
* Zwiedzanie domu rodzinnego Papieża Jana Pawła II
* Spotkanie z mieszkańcami miasta
Kalwaria Zebrzydowska
* Modlitwa w sanktuarium kalwaryjskim
Łagiewniki
* Sanktuarium Bożego Miłosierdzia – modlitwa przy relikwiach św. Faustyny
* Spotkanie z chorymi
Kraków
* Wawel – wizyta w katedrze na Wawelu
* Błonia – spotkanie z młodzieżą
28 maja 2006 (niedziela)
Kraków
* Błonia – uroczysta Msza św.
Oświęcim
* Wizyta w byłym obozie koncentracyjnym KL Auschwitz
* Wizyta w Centrum Dialogu i Modlitwy
* Birkenau - modlitwa dla uczczenia pamięci ofiar obozu
Kraków
* Lotnisko Balice - ceremonia pożegnania













Zobacz także: Nauczanie Benedykta XVI
:: opublikował: admin :: artykuł przeczytało dotąd: 8727 osób
Zaloguj się aby dodawać komentarze. rejestruj/zaloguj